De Sint is terug in Spanje, Kerst staat voor de deur. Het weer is aardig winters aan het worden, wat in Nederland betekent dat het koud is met hier en daar een buitje. Niet gek dus dat de animo om buiten te fietsen soms verdwijnt, als er tacxen op de warme zolderkamer staan. Zo ook afgelopen zondag, toen het Toro zondag was voor ‘Drie musketiers’.
Het gehele weekend was het al lekker Hollands weer en in onze chat was het dan ook aardig stil. Waar je normaal nog wel een appje krijgt op zaterdag, was dat nu niet het geval….dus was het op zondagochtend wachten wie het grote afmeldbal zou starten! Joop trapte af vroeg af, al om 06:52!
Mogge, ik spring vandaag binnen op de fiets. Heb ik veel redenen voor, maar daar zal ik jullie niet mee lastig vallen.
Leo volgde snel met de mededeling binnen te fietsen, waarna het een poosje stil bleef. Mike gaf aan gewoon buiten te willen fietsen, Sebas gaf ook gehoor met een ‘mogguh’ en ik was ondertussen een beetje terug in slaap gedommeld. Rond 08.30 snel uit bed en goedemorgen typen. Daarna pas Keet uitlaten en toen dacht ik wel…hmmm inderdaad niet super lekker weer. Maar wie A zegt, moet B zeggen. Dus we stappen gewoon de MTB op!
Sjel ging de Bruggenloop in Rotterdam doen, Rob was weer aan het werk en maakt weer zijn kilometers in Watopia, Kas wacht nog op het kerstcadeau van Cynthia (een MTB) en Bou genoot van een weekend in de Ardennen. Lisette en Ed hadden andere dingen te doen deze zondag, maar zullen er bij de 100KM rit op de MTB zijn hoor.
Enfin, Sebas, Mike en ik waren er wel. Dan weet je ook meteen…dat kan lachen worden! Normaliter is een wachtmomentje bij het mountainbiken namelijk wel lekker, maar met dit drietal zit dat er vrijwel niet in…dus je kan je geluk op. Mike bombardeerde Sebas weer tot ritkapitein met ‘Carte blanche’ dus we konden vertrekken. Vorige week was het namelijk goed bevallen die carte blanche!
Sebas nam ons mee naar Hoeve Hildernisse en lichtte ons meteen in buikkrampen te hebben. De spetterpoep vloog hem rond de oren in de Goudebloemstraat en hij had ’s ochtends vroeg ook al een lading loperamide gehaald om de boel te stoppen. Niet okselfris op de fiets dus…maar hij was er wel!
We reden door het bos bij Mathemburg richting Woensdrecht. Hier schoten we dat leuke heuveltje in waar bij het veldrijden Mathieu van der Poel alles er makkelijk uit laat zien, en gingen we langs het heeeeele smalle steegje richting de blauwe route. Mike, Sebas en Kev op pad…het was ondanks het slechte weer toch genieten.
We reden bij Calfven de blauwe route op met mezelf op kop. Medelijden met de mannen achter me die mijn stuurmanskunsten moesten aanshouwen, maar toch baggerden we in een lekker tempo over blauw moet ik zeggen. Blijft een leuke route. De ondergrond was wel zeer drassig en af en toe glipte je wiel ook lekker weg.
Na een stukje blauw stonden we even stil op het fietspad, maar voor Sebas mocht het allemaal wel wat langer duren. De steken in zijn buik werden erger en hij had het even niet zo breed. Het eerste plan was naar groen, maar we besloten toch door te trekken naar rood. Bijkomstig voordeel voor Sebas was wel dat hij eventuele spetterpoep kon laten lopen, gezie onze kleding al aardig besmeurd was met modder! Vooral de holletjes.
We reden via het grenspad naar rood en toen begon het echte waterbalet pas. Mike was in zijn sas en schoot door elke plas. Diep of ondiep, zicht of geen zicht, hij stuurt er gewoon in. Als je mee wilt, moet je blind volgen en dat deed ik. Tot aan de knieën nat en helemaal onder de blubber, maar het was wel lachen. Sebas zat eenmaal in een verkeerd spoortje en dan ben je gezien. Niet heel erg gezien, maar toch een klein gaatje. Rood werd afgereden en aan het eind werd gegroepeerd.
Hier had Mike sjans. Volgens zichzelf was het door zijn warme aura om hem heen…ik weet het zo net nog niet. Een mevrouw wreef even over zijn arm en lachte vriendelijk. De leeftijd was iets boven de zijne…dus wat dat aan gaat waren Sebas en ik ook niet jaloers. Sebas moest rond kwart over 11 thuis zijn om Mies af te lossen (ook bruggenloop), dus we trokken richting Bergen!
Hier nam ik even de leiding, waarna we langs de basis en de weg naar de Nootjesberg (Leo) op de HUijbergsebaan terecht kwamen. Hier reden we aardig bemodderd richting de Heimolen, waar uiteraard nog even een sprintje het viaduct op werd gedaan. Sebas bleek hier weer minder last van zijn buikje te hebben, maar na de inspanning weer wel. Toen nog even afstemmen wie het verslag zou schrijven. Ik kan je zeggen; met een Sebas die er laatst met moeite twee uit heeft geperst door drukte en een Mike die het eigenlijk weigert kom je al snel tot de zin; ‘Nou dan doe ik het wel’.
Aangekomen bij het Strandhuys was het pas 11.05. Sebas moest meteen door en gaf ons een boks. Mike en ik zagen er niet al te fris uit, maar Marc stond al lachend in de serre te gebaren met zijn vuilniszakken. Wat een top zaak is het ook, ik kan het niet vaak genoeg zeggen! Zo stapten Mike en ik iets over elven binnen, werden mooie vuilniszaktronen voor ons klaargemaakt en konden we genieten van de ‘derde helft’.
We waren de eerste en het was vroeg. ’s Ochtends had ik in mijn haast nog geen koffie gedronken…dus we namen een bakje koffie als eerste drankje. Ook nog een vlaai erbij…lekker hoor. Om niet te veel op De Markies te gaan lijken, namen we daarna een lekker biertje. Die smaakte, net als de koffie en vlaai overigens, heerlijk.
We namen weer eens het een en ander over het leven door en genoten van de zondagmiddag. Ruim twee uurtjes gefietst en onszelf nu een beloning gunnen. Na elk half biertje bracht Mike hem weg in de wc (of plaste hij onder zijn stoel…zie foto) en vervolgens na een langere sessie bij Het Strandhuys, dan op de mountainbike besloten we weer huiswaarts te gaan. De vierde werd overwogen, maar Max moest racen!
Ondanks het prutweertje en de bagger omstandigheden weer voldaan thuis. Het was leuk…ook de blubber. Als je er eenmaal doorheen bent, maakt het ook allemaal niks meer uit en bij Het Strandhuys wacht gelukkig altijd een rol vuilniszakken op je! Sebas heeft nog een prima middag gehad en voelde zich gelukkig weer wat beter. Sjelleke had een mooie beleving over de verschillende bruggen van Rotterdam! Ook de thuisfietsers hadden hun sportieve zondag gehad, dus iedereen blij!
Aankomende zondag geven ze een bewolkte dag, met een temperatuur tussen de 3 en 8 graden. Lijkt me leuk als we dan weer met een mooi clubje zijn! Dus blok aankomende zondag, stof je MTB af en laten we er een lekker ritje met zoveel mogelijk van maken! Afgelopen zondag was het in ieder geval weer leuk!
X Kevin
