Het is zondag 30 augustus en deze keer is het geen gewone zondag. We hebben een afspraak, en niet zomaar een: om 11 uur moeten we bij ’t Appeltje staan om gefilmd te worden. De gemeente Bergen op Zoom maakt een promotiefilm en de El Toro Cycling Club mag daarin figureren. De contacten liepen via Kevin. Ja, Kevin… die heeft nu eenmaal overal contacten. Vraag me niet hoe hij eraan komt, maar zo kwam het dus bij ons terecht.
Een afspraak om 11 uur betekent wel dat de normale ronde van zo’n 80 kilometer eraan moet geloven. Het werden er 45. Maar daarover later meer, want die 45 kilometer hebben we geweten.
Wie stonden er aan de start? Bou, Leo, Kevin, Edwin, Maickel, Sjel, Lisette en ondergetekende. Acht stieren, en dat is voor ons doen een volle stal.

We misten er drie. Kas was volgens mij wezen stappen en Sebas zit op vakantie. En Rob? Die had een goede reden: hij is aan zijn ogen geopereerd voor staar en daar mag absoluut geen vuil in komen. Verstandig. Hij zou later aansluiten bij ’t Appeltje, precies op tijd voor de camera. Over een paar weken krijgt hij een nieuwe bril en dan ziet hij ons weer scherp aankomen.
Wat opviel: iedereen had zijn best gedaan om er goed uit te zien. Gepoetste fietsen, strakke kleding, en zelfs Edwin had het nieuwe tenue gevonden. Dat mag een klein wonder heten. We waren er klaar voor.
En toen begon het te regenen.
Drie keer plat
Niet hard, maar het eerste uur bleef het miezeren. Achttien graden, maar het voelde als veertien. Luchtvochtigheid 90%, wind uit het zuidwesten met 21 kilometer per uur. Precies dat weer waarvan je denkt: valt wel mee. En precies dat weer waarbij het misgaat.
Want nat wegdek plakt. Elk steentje blijft aan je band kleven en boort zich er langzaam doorheen. Wat op een droge dag een schrammetje was geweest, wordt op een natte dag een lek.

Bij kilometer 10 was het raak. Sjel plat. We stonden met z’n allen om hem heen, want dat hoort zo, en na een minuut of tien konden we weer door.
Bij kilometer 14 was het weer raak. Sjel. Alweer.
Nou is dat voor Sjel geen straf maar een leermoment. Hoe haal ik mijn achterwiel uit mijn fiets, en — nog belangrijker — hoe krijg ik hem er weer in? Met wat tips van Joop kwam het helemaal goed. Het duurde alleen even. Dertien minuten, om precies te zijn.
En alsof het zo moest zijn: bij kilometer 23 knalde ook Lisette lek. Zij had er alleen totaal geen moeite mee. Wiel eruit, bandje erin, wiel erin, klaar. Terwijl de mannen nog stonden na te denken zat zij alweer op de fiets. Zo kan het dus ook.
Optellen maar: drie lekke banden, drieëndertig minuten langs de kant.
De cijfers
En toch reden we lekker. Als je alleen naar de rijtijd kijkt tenminste. 45,70 kilometer, 101 hoogtemeters, gemiddeld 27,5 per uur met een uitschieter naar 43,6. Rijtijd? 1 uur en 39 minuten. Totale tijd? 2 uur en 30. Reken maar uit: we hebben vijftig minuten stilgestaan.
Onderweg werd er ondanks alles nog gekoerst ook. Via Woensdrecht en Hoogerheide het grenspark in, naar Ossendrecht, langs de grens richting Puts Molentje en Jagersrust, en dan noord naar Huijbergen en de Moerkantsebaan op. Op de huijbergsebaan pakte Joop nog een PR: 59 seconden, 33,4 per uur, 267 watt. En op de Côte De Ghislain Lambert werd er 304 watt uit de benen geperst, goed voor de tweede tijd ooit. Voor een rode lantaarn valt dat niet tegen.
Actie!

Bij ’t Appeltje stonden we te wachten. Rob was er inmiddels bij. En toen kwam de filmploeg aanrijden: een witte bus waarvan het achterraam open kon, en daaruit werd gefilmd.
Vanaf ’t Appeltje reden we richting Stayokay en sloegen daar rechtsaf richting de Heimolen. De bus ging via de randweg naar het Strandhuys, wij binnendoor. De opdracht was simpel: netjes twee aan twee fietsen. Netjes. Twee aan twee. Bij de El Toro’s. Nou, dat is nog eens iets anders dan een gaatje laten en achteraan hangen.
Bij het Strandhuys werd ook gefilmd. Ze hadden er speciaal een extra buitenterras voor geopend. En daar was de opdracht nog simpeler: gewoon jezelf zijn. Nou, dat kunnen we. Jezelf zijn is bij de ETCC namelijk bier en gebak.
Al moet ik zeggen: proosten met een camera in je gezicht is wel even wennen.

En dat gebak was er niet voor niets. Edwin trakteerde en Bou gaf het eerste rondje, want ze worden allebei opa. Ja, dat krijg je als je wielergroep wat ouder wordt. Bij Edwin is het in februari zover, bij Bou in maart. Floor en Michele zijn allebei in blijde verwachting — en Pim en Vincent natuurlijk ook. Gefeliciteerd mannen!
Ard kwam ook nog even buurten. Die had niet gefietst maar hardgelopen. Op de foto staat hij er wel gewoon bij.
Nieuws van de club
Er was ook nog van alles te bespreken.

Kevin is nog steeds bezig met het nieuwe tenue en het krijgt steeds meer vorm. Over het globale idee is iedereen het wel eens. Alleen de broek blijft een leuke uitdaging: lichtgrijs, grijs of zwart? Rob heeft daar een uitgesproken mening over. Bij lichtgrijs is hij bang voor onverklaarbare vlekken, in de kleur geel of bruin. We wachten de stemming af.
Verder worden we steeds meer een echte wielerploeg. Sjel zat tijdens de ZLM Tour doodleuk in een ploegleidersauto met Rob Ruijg, Koos Moerenhout en Michael Boogerd.
En Kevin haalde zelfs de krant met een stuk over diezelfde ZLM Tour. Waar gaat dit heen.

Vijfenveertig kilometer, drie lekke banden, een uur regen en een camera in je gezicht. Op papier geen beste zondag. In werkelijkheid een van de leukste van het jaar.
Nu maar hopen dat we de montage halen.
Tot slot
Ik kijk nu al uit naar komende zondag!
XXX
Joop


