De fietsvakantie 2025, het hoogtepunt van ons fietsjaar. Ga er maar goed voor zitten, want het komende kwartier kan je genieten van een terugblik van jewelste op de fietsvakantie van de ETCC 2025! Het begon allemaal twee jaar geleden in Valmorel…toen de organisatoren van de komende edities werden bepaald. Sebas en ik bombardeerden onszelf tot organisatoren van 2025 en zo gezegd zo gedaan, de voorbereidingen konden beginnen!
De weg naar de fietsvakantie toe:
De bestemming stond eigenlijk meteen vast. We hadden onze zinnen gezet op een vakantie in Italië en we gingen eens speuren naar een goede locatie. Willen we het absolute hooggebergte in als de Gavia/Stelvio? Of gaan we voor de Ronde van Lombardije. Sebas had het al een paar jaar over de Ronde van Lombardije en zijn kennis van de omgeving van de finale van de ‘Ronde’ kwam mooi van pas. We besloten voor Lombardije te gaan, El Toro goes Il Lombardia!
Een avondje vergaderen en speuren naar huizen onder genot van wat biertjes en we konden onze presentatie voorbereiden. Op zondag 4 mei hadden we een fietsritje met na afloop een presentatie van jewelste. Helemaal in de Italiaanse sferen werd het parcours gepresenteerd en die loog er niet om! Mooie klimmen, maar zeker ook pittige. We hadden een mooi gevarieerd parcours voor ons peloton bedacht en de animo om mee te gaan was gelukkig groot.
Dit jaar besloten namelijk Boudewijs, Leo, Joop, Edwin, Lisette, Maickel, Sebas en ik mee te gaan en we hadden dus een mooi aantal van acht stieren die het hooggebergte gingen bestijgen. Trainen met de rode lantaarn en kroontjes die door Joop werden geïntroduceerd, en iedereen weer op zijn eigen manier kilometers maken voor de broodnodige training. De één meer dan de ander! Klaar voor het geweld van dit jaar!
Daar gaan we:
Op de nacht van vrijdag 3 en zaterdag 4 juli vertrokken we naar Italië. De bus werd eerder opgehaald door Maickel, de aanhanger door Leo. Dit werd vervolgens gezet bij Bou op de oprit waar we gelukkig konden inladen. De organisatie had namelijk een redelijk drukke laatste week…dus gelukkig zijn we dan met velen om het alsnog geregeld te krijgen. Alles ingeladen, bijna klaar voor vertrek!
De wekker ging vroeg…want we vertrokken om 04.00 vanaf De Kaai bij ome Joop. Boudewijn pikte mij en Leo op en de rest kwam op eigen gelegenheid naar Joop. Sebas kwam als laatste aanrollen vanaf een bruiloft (met 38 minuutjes slaap) en toen konden we op pad. De fietsvakantie kon officieel beginnen!
De reis en aankomst:
Met Boudewijn achter het stuur en Leo als vertrouwde en betrouwbare bijrijder gingen we voor de eerste shift. Het was vroeg, dus er werd veel geslapen, maar zeker ook gekletst en gegeten. Altijd leuk zo een busritje. Op de achterbank in de bus was het goed toeven…en in dit busje was ook airco op de achterbank dus het was perfect!
Bij de eerste stop deelde Sebas namens de organisatie verse worstenbroodjes uit, zo was Brabant er in het buitenland meteen weer bij! We namen een koffietje en leegden onze blazen in de schone toiletten. Edje vond een heerlijk speeltje in de wc, namelijk de handendroger. Terwijl Mike en ik stonden te plassen hoorden we steeds een geluid of er een straaljager opsteeg. Paar seconden niks, en weer. Eenmaal bij het geluid stond daar een glunderende Ed steeds zijn handen onder de handendroger te houden voor dit machtige geluid. Een Torohand is snel gevuld! Geweldig.
De tweede shift werd door Leo gereden en we gingen koers zetten naar Zwitserland. Hier verdween het internet bij de Odido klanten, dus Sjel kan nog wat belletjes verwachten…zodat we overstappen naar KPN…die verzorgde namelijk wel internet in Zwitserland. We stopten bij een mooie stop waar genoeg te zien was. Joop tikte nog bijna een nieuw erotisch fietspakje op de kop, maar liet het toch maar links liggen. De sanitaire stop gehad, Italië is in zicht. El Toro Joopie achter het stuur…de eindsprint werd ingezet.
Tijdens de rit begon de tijd ook lekker door te tikken en toen bedachten we in de bus dat het misschien handig was voor aankomst alvast boodschappen te doen. We moesten wel eerst de Spugelpas over en die telde maar liefst 51 bochten. Hier voelde onze chauffeur Joop zich even niet fit genoeg voor, dus hij wisselde verstandig met Bou! Die ging ons de pas over brengen en ervoor zorgen dat we veilig bij ons huisje zouden arriveren…
Na 51 bochten daalden we prachtig af en was het tijd voor boodschappen. Leuk moment altijd als kippen zonder kop door de supermarkt lopen en alles inladen wat je wilt. Biertjes, fruit, kwark, beleg…noem maar op. Aan het eind van de rit rekende onze penningmeester van dienst Sebas af en ging we volgeladen naar ons huisje. Na dertien uur waren we er bijna!
Voor we bij het huisje kwamen, moesten we nog wel een klimmetje op. Sebas had ons verzekerd bij de presentatie dat dit maar een kleine klim zou zijn, maar bij het oprijden ervan begon de zin in de bus toch al wel plaats te maken voor lichte zenuwen. Het was namelijk best een flinke pukkel die we elke dag op zouden moeten fietsen…en als dit het ‘pukkeltje’ zou zijn, wat zou de rest dan wel niet zijn.
Na deze uitdaging voor de komende dagen, kwam de uitdaging voor het moment. De oprit naar het huisje. Die lag er namelijk erg slecht bij en was ontiegelijk steil. Bou draaide zijn stuur er niet voor om en ging volle gas de steile bocht door. Hij redde het en de rest liep de 300 meter lange oprijlaan af naar de prachtige accommodatie. Serieus een mooi huis, op een prachtige locatie Alleen de oprit was minder…maar goed. We laadden alles uit en Ed maakte meteen gebruik van het toilet. Een soort afbakening van zijn territorium ofzo…want amai, wat een lucht hing er binnen vijf minuten in het huisje! Na het uitladen en verdelen van de kamers kon de vakantie eigenlijk meteen beginnen. Koude biertjes werden geserveerd en er werd geproost op een mooie vakantie.
Na het uitladen en verdelen van de kamers kon de vakantie eigenlijk meteen beginnen. Koude biertjes werden geserveerd en er werd geproost op een mooie vakantie. De organisatie had shirtjes geregeld en die werden uitgereikt. De bergen die we zouden beklimmen stonden mooi op ons shirtje en iedereen was er blij mee. Het was tijd om de barbecue aan te steken, want we zaten toch wel een beetje richting etenstijd.
De barbecue werd aangestoken en de tafel werd midden op het gras gezet. Echt idyllisch was het. Tot de muggen het kwamen verstoren. We besloten na één rondje vlees onze etenstafel weer te verplaatsen naar het terras en genoten daar nog van een lekker medium rare mixed grill van Ed en Bou!
Tijdens een glaasje grappa/limoncello werd de rit van dag 1 doorgenomen en toen werden de bedjes opgezocht. De dag erna stond namelijk een zwaar ritje op ons te wachten en we zouden vroeg ontbijten…namelijk om 08.00. Snel de bedjes in dus en slapen, slaap lekker!!
Fietsdag 1: Passo di San Marco
Om 07.45 gingen de wekkers en rond 08.00 zaten er acht frisse, gespannen koppies aan het ontbijt. De rit van vandaag was namelijk misschien wel de zwaarste, met een beklimming van de Passo di San Marco. Een klim van maar liefst 26 kilometer met een gemiddelde van zo een 7%!
Er werd met brood van de dag ervoor ontbeten en goed geschrokken eitjes! Ook yoghurt met ‘pfas besjes’ mochten niet ontbreken. We hadden er zin in en konden niet wachten om onze fietsen op te springen voor een mooie rit. Snel omkleden dus, en dit gebeurde namelijk met de nodige muziek. ‘Eye of the tiger’ is hierbij favoriet, waarbij ‘Rocky Maickel’ altijd de nodige druk voelt om zichzelf op te drukken voor de fietsrit. We zijn er klaar voor!
We liepen de steile niet geasfalteerde oprit af op onze slippertjes en die werden netjes door Edje bij de poort. Groepsfoto en dalen naar beneden, want zoals eerder gezegd…we moeten klimmen naar het huisje. De daling was al een uitdaging op zich en zorgde er beneden voor dat vrijwel niemand zin had in de laatste klim van de dag. Het was echt wel een klimmetje en niet zo ‘mwoah’ zoals omschreven bij de presentatie. Maar goed, eerst de San Marco maar overleven!
Bij Lisette begonnen de zenuwen de overhand te nemen en ze vroeg zich hardop af waarom ze zichzelf dit toch altijd aandoet. Gelukkig was dit even een kleine bevlieging, want daarna werd er genoten. We reden langs het water naar de voet van de San Marco…een mythische klim. Het weer was prima, maar zou nog om kunnen slaan later op de dag. Hopen dat de weergoden ons goed gezind zijn vandaag.
We draaiden de San Marco op en dan is het meteen zoeken naar je eigen tempo. Eigenlijk was het begin redelijk regelmatig, maar halverwege werd het steiler en ging je ook weer even dalen. Al met al gewoon echt een heel pittige klim. Zeker moest je goed in gedachten houden dat de klim 26 kilometer lang was, dus doseren was hier wel op zijn plaats. We gingen in eigen tempo’s omhoog en iedereen beleefde zo zijn eigen strijd met de San Marco!
Hoe meer naar de top, hoe slechter het weer werd. Het werd mistig en kouder en uiteindelijk leek je gewoon allen op de San Marco te fietsen…prachtig was het. De stilte, je fiets en het asfalt. Mooie, pittige klim…maar blij om boven te zijn. Ikzelf was als eerste boven en kon daarna Maickel ontvangen. De Rocky viel me in mijn armen want had weer eens alles gegeven en was helemaal leeg.
Bou doemde op in de mistwolken van de San Marco en zo was de blauwe fietsenbrigade compleet. Even wachten op Sebas en dan een plan van aanpak maken…want het weer boven op de top was niet echt lekker. Nadat we een kwartetje waren besloten we terug te dalen naar het eerstvolgende dorp…want het begon inmiddels ook wat te regenen. Dit in combinatie met kou is niet fijn op bijna 2.000 meter hoogte…dus als een rappe Toro de daling inzetten.
Onderweg kwamen we Leo, Joop, Ed en Lisette tegen en we vertelden hun snel dat we terug daalden naar het eerste dorp. Hier hadden we een leuk tentje gevonden waar je kon bestellen in het Duits en konden we aangenaam wachten tot we weer compleet waren. Het zonnetje scheen namelijk en we konden ook nog de salamanders over de stenen zien kruipen…was spannend hoor!
Terwijl Boudewijn, Maickel, Sebas en Kevin alvast genoten van een antipasti en een koude cola, zetten Leo en Joop ook de daling in. Zij voegden zich bij het viertal en genoten ook van een koude cola. Toen was het eventjes wachten op Ed en Lisette en aangezien de keuken zou gaan sluiten, besloten we rond half 3 alvast voor ons allemaal te bestellen…een lekkere pasta! Ed en Lisette kwamen niet veel later bij ons en toen konden we lekker lunchen en napraten over de geweldige klim!
De buikjes waren vol en bidons gevuld, we konden dalen naar het dal. Eenmaal in het dal gingen we nog even in een lekker vlot tempo naar de laatste klim…eentje waar je jezelf nog goed op kon vergalopperen.
Aan de voet van de laatste klim (zo een vijf kilometer met ook dalingen) sprongen we als losgeslagen stieren weg. Alsof er geen morgen zou zijn. Mike had goeie goesting op zijn nieuwe fiets en daagde alles en iedereen uit. Sprintend omhoog, tot hij zag dat het langer duurde dan verwacht en daarna volledig instortte. Geweldig spel dat fietsen.
We reden op eigen tempo’s de klim op en volgens mij heeft bijna iedereen die eerste dag een tijd neergezet, die niet meer verbeterd zou worden deze fietsvakantie. Lekkere klim, mooi op tijd terug voor de finale van de etappe van de Tour de France!
Mathieu van der Poel pakte geel en dat werd met luid gejuich ontvangen door ons. We dronken wat lekkere biertjes en genoten van de Touretappe, maar vooral van onze eigen. Wat een mooie eerste klim hadden we achter de rug en iedereen wist weer waar hij of zij stond. De kaarten waren weer geschud…zenuwen weg.
We genoten die avond van een heerlijke pasta die gemaakt was door Edje. Vooral de pastasaus was verrukkelijk. Nog hartstikke bedankt voor het (voor)bereiden hiervan Ed!!! Daarna was het plan om een nieuw spel te spelen…’Secret Hitler’.
Sebas had dit spel meegenomen en besloot het spel eerst aan Joop uit te leggen. Die was nog niet overtuigd, dus keken we een filmpje met z’n allen. Het filmpje duurde voor je gevoel bijna langer dan de heenreis en kon er ook niet voor zorgen dat het enthousiasme tot een hoogtepunt kwam. Laten we zeggen dat het de vermoeidheid was…maar een potje ‘Secret Hitler’ zat er even niet in. Voor de thuisblijvers of liefhebbers…hier nogmaals de uitleg:
Boudewijn en Maickel gingen nog even de F1 van Silverstone kijken, terwijl de rest aan tafel ging keuvelen en drinken. Het was gezellig maar de vermoeidheid was wel aanwezig bij de meesten. Dag 2 was ook weer pittig, namelijk het hoofddoel: De Ronde van Lombardije! Weer lekker bijtijds onder de wol dus en goed de rust pakken. Ze zeggen namelijk dat je de Tour in bed wint, dus dat zal voor onze fietsvakantie ook wel opgaan. Fietsdag 1 zit erop, slaap lekker en op naar dag 2!
Fietsdag 2: De Ronde van Lombardije
De wekker ging iets vroeger dan de dag ervoor, omdat we vandaag eerder wilden vertrekken. Een echt vakantiegevoel rondje stond namelijk op het programma. We zouden namelijk langs het Comomeer fietsen en met de veerpont naar Bellagio gaan om daar de finale van de Ronde van Lombardije na te bootsen. Mooie rit in het vooruitzicht, maar eerst ontbijten.
De ontbijtbroodjes waren dezelfde broodjes als die van onze ingeslagen startboodschappen. Dit was misschien wel de zwaarste opgave van de vakantie, ontbijt op fietsdag 2. De broodjes waren hartstikke hard en Lisette vond het allemaal wel grappig. Ikzelf met enkel een eitje in de maag klaarmaken voor vertrek, anderen met een yoghurt en taaie broodjes in de maag.
Na een groepsfoto was het tijd om de daling in te zetten naar het vlakke gedeelte. De rit van vandaag was opgesplitst in drie etappes en de eerste etappe was iets meer dan dertig kilometer langs het Comomeer. Prachtig uitzicht en genieten over relatief vlakke wegen. We reden naar Menaggio waar we de veerboot richting Bellagio zouden pakken. Sebas regelde dat de fietsen mee konden en er was even tijd genoeg om mooie foto’s te maken aan het heldere meer!
Eenmaal op de boot was het wederom genieten. Het was een soort pauzemoment en de overtocht duurde (mede door een tussenstop op Varenna) zo een dertig minuutjes. Genieten van het uitzicht, beetje bij-eten en letten op je fiets. De nieuwe fiets van Maickel werd namelijk zonder pardon als bijzettafel gebruikt door andere toeristen en de fietsen konden zomaar ineens fungeren als tafel voor de tasjes. Niet helemaal de bedoeling lijkt me. Nadat we waren aangemeerd in Bellagio kon het ‘echte’ werk beginnen. Hop, hop…gas erop!
Vanaf de boot ging het eigenlijk meteen steil omhoog. Hierdoor raakten we meteen gesplitst in de zogenoemde A- en B-groep. Vandaag was namelijk de rit waarbij we de gesplitste groep weer introduceerden, na een geslaagde editie vorige fietsvakantie. De A-groep zou de Madonna del Ghisallo en Sormano fietsen (zo een 55 km), de B-groep ging enkel voor de Madonna del Ghisallo, wat ook meer dan genoeg was!
Na een paar kilometer waren we verkeerd gereden en was het aan mij de taak de B-groep even terug te halen en weer op de route te krijgen. Dit ging gelukkig vrij vlot en zo konden we beginnen met de eerste beklimming naar het bedevaartsoort voor wielrenners, La Madonna del Ghisallo! Een onregelmatige klim met een stukje dalen in het midden, die zo een negen kilometer lang was. Niet super lang dus, wel pittig!
We reden weer in eigen tempo’s naar boven en ik was de eerste die een kruisje kon slaan bij het wielerkerkje, gevolgd door Sebas Bou en Mike. De A-groep was compleet en ging het kerkje in voor de nodige foto’s. Ook even bijkomen van de klim, want hij was best pittig. Heel even was er een moment waarop we ons hardop afvroegen of de Sormano wel nodig was, maar uiteindelijk besloten we de route zoals ingeladen gewoon te voltooien. Op naar de Sormano!
Ondertussen waren Leo, Joop, Ed en Lisette nog bezig aan de klim van de Ghisallo en zo kwamen we allemaal weer goed aan ons trekken. De daling naar de Sormano was mooi en toen we eenmaal begonnen met klimmen was al snel duidelijk dat Sebas zijn kruid op de Ghisallo had verschoten. De Sormano was met zijn 12 kilometer iets langer, maar ook regelmatiger dan de eerste klim van de dag!
Mike kreeg ondertussen honger en vroeg aan zijn blauwe fietsen matties om een reepje. Ikzelf kreeg ook wel weer wat trek (bedenk dat ik bij het ontbijt enkel een eitje op had), maar besloot toch mijn laatste reepje te delen met La Cucaracha. Wel met de vraag of we hem konden delen en dat wilde Mike wel. Sociaal als hij is nam Mike 3/4e van de reep en gaf toen een kwart terug aan mij. Ik kon dus nog een hapje genieten en daarna kwam de honger snel weer op. Terugschakelen op de Sormano dus en Mike en Bou verdwenen in de verte.
Bou reed in een lekker gestaag tempo omhoog en constant als hij is verzwakte hij niet. Hij kwam als eerste boven en kon vervolgens Maickel, Kevin en Sebas mooi op de foto zetten. Nog even genieten van het uitzicht op de top en dan dalen naar de lunchstop. Dit hadden we namelijk rond 14.30 gereserveerd in Bellagio en voor de afstand van 25 kilometer hadden we nog zo een drie kwartier…
Ondertussen waren Leo, Joop, Lisette en Ed aan het genieten van het kerkje. Ze maakten mooie foto’s en bezochten zelfs nog eventjes het museum. Er werden ook nog wat souvenirs gekocht zelfs en toen alles en iedereen bijgekomen en gefotografeerd was, werd er gedaald naar de lunchstop.
Maar niet voordat er nog een verfrissende duik in het heldere Comomeer werd genomen. Volgens de recente berichten uit Bellagio hebben bepaalde inwoners het er nog steeds over, maar Edje en Joop gingen poedelnaakt het water in…onder toeziend oog van vrouwelijke bewoners. Daar lagen ze dan, lekker dobberen in het verkoelende water, terwijl de A-groep in volle cadans zich naar de lunch begaf.
Lisette besloot een voetenbadje te nemen en Leo zorgde voor de foto’s. Zo beleefde de B-groep een heerlijk ontspannen middag na de beklimming van de Ghisallo! De rit van Boudewijn, Maickel, Sebas en Kevin naar de lunchstop was pittig, maar ook leuk. Uiteindelijk waren we iets over half 3 bij het restaurant, waar de andere Toro’s nog niet aanwezig waren. Wij besloten toen maar weer voor iedereen te bestellen…aangezien de keuken weer om 15.00 dicht zou gaan. Pizza’s en cola’s werden besteld en toen we uiteindelijk herenigd waren, werd er aan een mooie tafel enorm van genoten! We hadden elkaar genoeg te vertellen en dat is dan ook weer het leuke aan twee verschillende groepjes.
Na de lunch stapten we weer vol goede moed op de fiets voor een heel klein stukje naar de boot. We zouden namelijk naar Varenna gaan om tot slot de laatste ‘etappe’ van 32 kilometer te voltooien naar het huisje. Eerst weer relaxen op de boot en het eten goed laten zakken.
Vanaf de boot was het weer een mooie weg langs het Comomeer naar de laatste klim van de dag…de gevreesde klim naar het huisje waar de dag ervoor iedereen met de billen bloot ging. We reden in een mooie trein en op een geven moment kregen we ook nog wat regen op ons dak. Alles ging lekker tot we ineens een harde kreet hoorden. Stop, stop, stop!
Wat is er gebeurd? Iemand gevallen, iemand lek? Nee…dit raad of verzin je niet. Ed zijn onderbroek was in zijn voorblad gekomen en dus moest de onderbroek verwijderd worden. Alles kan bij de El Toro fietsvakantie, zo ook een natte onderbroek van Ed in zijn voorblad (de onderbroek was nat door zijn zwemsessie in het Comomeer hè).
We vervolgden onze weg naar de laatste klim, waar niemand echt naar uitkeek. Toch eenmaal bezig, wel lekker hoor. De klim was pittig, maar liep ook wel weer lekker. Eenmaal boven iedereen weer uitgeteld en we waren al wat verkoeld door de regen op de laatste klim. Dat maakte het wel lekker fietsen met al die zuurstof in de lucht!
Boudewijn en ik gingen snel aan het bier en konden zo nog genieten van de finish van de Touretappe. Maickel besloot uit te hijgen en puffen in de regen en toen we uiteindelijk allemaal weer boven waren werd er, na de herstel shakes, met een biertje geproost op de prachtige rit. Onder genot van een goed gevulde borrelplank keken we allemaal terug op een geslaagde etappe en concludeerden we dat de A- en B-groep weer een groot succes was.
We besloten niet meer om boodschappen te gaan en de restjes te eten van de voorgaande dagen. Dit betekende opnieuw de heerlijke pastasaus met pasta van Edje en de restjes barbecue van de eerste avond. Helemaal prima…biertjes erbij en sommigen genoten ook van een lekker limoncellootje. Weer geen spelletje, maar redelijk vroeg onder de wol. Het was alllemaal vermoeiend dat fietsen en we moesten nog een dag. Weltrusten!
Fietsdag 3: Het Zwitserleven
Sebas en Kevin waren als eerste op om naar het dal te rijden voor verse broodjes. De taaie, harde broodjes van de voorgaande dag konden namelijk echt niet, dus de organisatie op pad voor vers voer. We kochten ook nog wat biertjes, maar vooral verse broodjes en croissantjes! Eenmaal terug was de tafel al gedekt en konden we meteen aan het ontbijt.
Fietsdag 3 was het Zwitserleven gevoel. Dit hadden we bedacht als heerlijk ontspannen de vakantie uit. De ervaring leert namelijk dat op de laatste fietsdag iedereen er wel een beetje klaar mee is en aangezien er op die dag ook weer ingepakt moet worden, gingen we voor een rondje van tachtig kilometer met een lange, niet te steile klim naar Zwitserland.
Om 10.00 stonden we klaar voor de groepsfoto. Eerst weer lopend naar beneden en de schoentjes weer achter de poort verstopt. Klaar voor de start, af! Het Zwitserleven langs het water stelde niet teleur. We reden langs prachtige landschappen richting Chiavenna, waar onze klim zou starten. De grootste uitdaging onderweg naar Chiavenna was een afgesloten weg, waardoor we even moesten gravelen…maar daar draaien wij Toro’s onze hand niet voor om.
We reden dwars door Chiavenna over de toeristenkoppen naar de voet van de klim. Een hele mooie klim en eens wat anders dan anders. Over smalle paden, langs mooie beekjes en over pittoreske bruggetjes…het was het Zwitserleven zoals bedoeld.
Eenmaal over de grens bij Zwitserland was het wachten tot de hergroepering en toen daalden we weer af naar Chiavenna voor de welverdiende lunch. Boudewijn regelde een leuke lunchtent waar werd genoten van pizza’s en pokebowls! De serveerster was leuk en George Clooney Leo probeerde op zijn beste Italiaans natuurlijk weer alles te regelen…je kent het wel!
Nadat de buikjes weer gevuld waren was het tijd voor het slotstuk. We moesten vals plat omlaag richting ons huisje en dat betekende dat het tempo nog even flink opgeschroefd werd. Alle laatste energie nog uit de beentjes…en we gingen eigenlijk in verschillende groepjes terug naar het huisje. Het was een soort koers…lekker!
De laatste klim van de fietsvakantie was onze klim naar het huisje en toen iedereen die ook weer overleefd had, werd er snel gedoucht om onszelf vervolgens te voorzien van lekkere biertjes. De Tour werd weer gekeken en met geen fietskilometer meer in het vooruitzicht (behalve voor Lisette) konden de biertjes rijkelijk aan de lip worden gezet.
We praatten na over de mooie klimmen, waren moe en voldaan en genoten vooral van het feit dat we het allemaal weer goed doorstaan hadden. Ook het vooruitzicht van uiteten gaan was leuk, dus we zaten er lekker in. Voordat we naar het dorpje reden om uit eten te gaan, werden de fietsen alvast ingeladen en werden de meeste koffers al gepakt. Het einde was in zicht, maar eerst nog even met z’n allen genieten van een lekkere maaltijd in een restaurant!
Lisette bood aan om te rijden en dat was fijn. De daling met de bus was bijna net zo spannend als op de fiets, maar ze deed het toch maar mooi…ik doe het haar niet na in ieder geval! We hadden gereserveerd bij een Italiaans restaurantje aan het Comomeer en genoten daar van het uitzicht, het eten, het bier en elkaar!
We begonnen met flinke planken anti pasti als vooraf en daarna kwamen de hoofdgerechten op tafel. Het hoogtepunt van de vakantie moest nog komen, al had ik dat zelf toen nog niet door. Pizza’s werden geserveerd, pasta’s, het zag er allemaal prima uit. Lekker ook en ook veel. Toen kwam het spektakelstuk…het gerecht van Mike!
Onze Cucaracha had namelijk bij de specials ‘Vitello Tonnato’ zien staan. Dit kennen we als voorgerechtje, maar nu stond het bij de ‘Special Main-Course’. Mike waagde de gok en kreeg daar een paar plakjes vlees op elkaar gegooid met een dot mayonaise erop. Lang niet zo gelachen…maar het was wel lekker volgens Mike.
We namen nog een toetje met koffie, alvorens we weer richting het huisje gingen. Een geslaagde, lekkere afsluiting en toen Leo zichzelf nog even als George Clooney voorstelde aan de serveerster, was het tijd om te gaan. Lisette kroop weer achter het stuur en besteeg nu met het busje de klim die we drie dagen op rij hebben gereden. Onder toeziend oog van wat wilde zwijnen was het een ware expeditie, maar ze deed het weer geweldig.
Boudewijn nam de oprit voor zijn rekening en toen alles en iedereen weer veilig in het huisje terug was, proostten we nog met de laatste drankjes voor we naar bed gingen. We zouden de dag erna namelijk rond een uur of 6 vertrekken, dus een korte nacht voor de boeg! In bed nog even flink nagelachen om het hoofdgerecht van Maickel, maar toen snel de oogjes dicht. Slaap lekker!
De terugreis:
Het was 05.00 toen de wekker ging. Snel uit bed en nog even de laatste dingen opruimen en inpakken. Voor één Toro was er nog wel wat spanning…maar eigenlijk voelden we allemaal een beetje met haar mee. Lisette had namelijk besloten om alleen vanaf ons vakantieadres naar het vakantieadres van haar gezin te fietsen en die had hierdoor nog een mooie driedaagse vakantie in het vooruitzicht. Echt chapeau en superknap, hier zat eigenlijk niemand aan te denken…behalve Lisette…powervrouw!
Na het ontbijt laadden we onszelf in de bus en namen we afscheid van Lisette. Onze vrouwelijke stier maakte zich op voor een fietsrit van 150 kilometer en wij maakten ons klaar voor weer een ellenlange terugreis! Vuilniszakken in de bus en vertrekken maar. De eerste kilometer konden we Lisette nog volgen in haar daling, maar al snel liet ze ons voorbij gaan om rustig verder te kunnen.
Boudewijn nam het eerste stuk voor zijn rekening en kreeg een uitdagend parcours voor de kiezen. Terwijl het vuilnis achter in de bus langzaamaan begon te smoren, werd er gewoon doorgereden naar de eerste stop in Zwitserland. Hier was de Burger King nog dicht, dus moesten we ons verblijden met andere broodjes. Leo pakte deel twee voor zijn rekening en onderweg naar huis werd er wat nagepraat en bijgeslapen.
Deel twee van de terugreis verliep voorspoedig en toen we in Frankrijk ons tweede pauzemoment beleefde, bleek daar geen MacDonalds of Burger King aanwezig te zijn. Voor de zekerheid maar een broodje meegenomen en ondertussen de chauffeursstoel uit de bus gedemonteerd. Sebas zou namelijk het volgende stuk voor zijn rekening nemen en die kan dan het beste staan achter het stuur…
Sebas en Kevin voorin, radio Tour door de speakers en zo konden we de tijdrit volgen. Sebas maakte van dit moment gebruik en besloot de laatste 600 kilometer in één klap terug te rijden. Bij de drukke stukken volgde hij braaf de invoegtips van Boudewijn op en zo kwamen we uiteindelijk rond 19.00 aan op de plaats waar het voor ons allemaal begon. Lisette was inmiddels (na een paar lekke banden) ook bij haar eerste stop…dus we waren allemaal een soort van thuis!
We knuffelden weer in het rond en tante Anja maakte onze laatste groepsfoto. We pakten onze spullen en gingen allemaal huiswaarts. Leo en Kevin brachten de bus en aanhanger terug en zo was uiteindelijk om 21.00 alles afgerond. De fietsvakantie van 2025 zat erop, iedereen weer veilig thuis!
De vakantie van 2025 staat bekend om het mooie vakantieritje op dag 2, de solotrip van Lisette na de vakantie, de prachtige beklimming van de San Marco, het naaktzwemmen van Ed en Joop, maar vooral om de vitello tonnato van Mike!
Toro’s, allemaal weer bedankt voor deze herinnering…want dat is het! De fietsvakanties zijn herinneringen om te koesteren. We hebben weer genoten. Volgend jaar organiseren Knabbel en Babbel de elfde fietsvakantie van de ETCC. Joop en Leo zijn al druk met voorbereiden en we zien vanzelf wat de plannen gaan zijn!
Het was een mooie!
X Kevin
