Ga naar de inhoud

De Maickel is jarig geweest rit


dan ineens slaat de stress toe. Na een paar dagen klussen met het verstand op nul, beginnen de hersencellen opeens weer te werken. Oh ja… morgen gaan we fietsen! Maar hoe laat verzamelen we eigenlijk bij het Strandhuys? Is het terras open of kunnen we binnen wat drinken? Hoeveel kilometer gaan we rijden? Wat doet het weer? En — wie moet er ook alweer het ETCC verslag schrijven van afgelopen rit?

Oh poep, dat ben ik.

Maar wat hadden we ook alweer gedaan…? Geen idee meer.

Ja, het was gezellig. En ondanks dat het Strandhuys een soort van gesloten was, konden we buiten toch een biertje drinken. Grappig genoeg liep het keukenpersoneel buiten rond om de bestellingen op te nemen — de serveersters zaten binnen op training dit zodat ze ons straks nóg beter kunnen bedienen. We hielden het beschaafd met maar twee biertjes, want iedereen had nog een vol middagprogramma. Maar verder?

Wat ik nog wél weet: Maickel was jarig! Hij trakteerde de hele groep op koffie en gebak — held. Door al het werk komt hij tegenwoordig alleen nog op zondag aan fietsen toe, maar op Ostrava zagen we dat hij deze week al wat vaker op het zadel heeft gezeten. Goed bezig, Maickel!

Wie waren erbij deze rit? Leo, Kas, Kevin, Jelleke, Lisette, Maickel, Edwin, Sebas en ikke (Joop).

Lisette zou er eigenlijk niet bij zijn; ze had plannen om naar de Ronde van Vlaanderen af te reizen. Maar die gingen niet door. Dick had namelijk een klein ongelukje: achillespees afgescheurd, gips erom. Hoe dat gebeurd is? Tijdens een concert… een beetje springen… tja, we zijn geen 18 meer zullen we maar zeggen

Even stoppen voor de trein en snel wat eten !

Dan de rit zelf. We reden een rondje van zo’n 78 km rondom Roosendaal. En net als de vorige keer stond er weer flink wat wind. Als je rond de twee meter bent óf gezegend bent met flaporen, kun je voorin maar beter wegblijven. Zelfs Sjel vond het een pittige rit — en nee, hij heeft géén flaporen. Ook Lisette, normaal onze meesteres in het wegduiken, had het zwaar en liet het aan het einde even lopen. “Laat me maar even”, zei ze. Begrijpelijk — na 2,5 uur vechten tegen de elementen.

Laten we hopen op wat rustiger weer de volgende keer… al is dat wishful thinking.

Volgens PredictWind krijgen we een westelijke tot zuidwestelijke wind, tussen de 17 en 24 km/u, met windstoten tot 39 km/u (windkracht 5). Heer-lijk

Maar hé — ons motto blijft: We leave no one behind. Dus het komt altijd goed.

Nou, dat was ’m weer. Meer kan ik er niet van maken

Tot de volgende rit!