Het hing er even om, gaan we op zaterdag of op zondag. Het was namelijk zo: Kevin, Joop en Rob hadden zondag een familiedag en Sebas zou zondag vliegen naar Porto. Misschien konden we met een grotere groep op zaterdag, maar nee het werd toch de zondag. Wie konden er wel? Sjel, Leo, Bou, Maickel, en ikzelf. Hmmm dan missen we er nog twee… Kas ging muren schilderen, het kan maar klaar zijn en Edwin kon wel remmen op z’n mountainbike, maar niet met z’n race, dus die haakte ook af. Jammer want het zou een prettig ritje worden.
We vertrokken rond negenen met de bedoeling om voor de grote moederdagdrukte terug op het terras te zijn, bovendien wilde Leo om 12.00 uur thuis zijn. Eerst maar eens langs de Binnenschelde richting de Schapendam, lekker hoor dat gladde asfalt (op het eerste stuk dan). Daar zoefden we in een fijn vaartje allemaal kort-kort in het nieuwe tenue, gesoigneerd zeg maar, het leek net echt. Op naar de Bathse brug, maar nee we gingen naar links, de Ossendrechtse polder in. Even later moesten we even stoppen, Sjel had pijn aan de edele delen en moest z’n zadel verzetten, wat niet helemaal lukte, dus maar weer verder. Maar Sjel is een bikkel ik heb hem de hele rit er niet meer over gehoord, achteraf heb ik hem er niet meer naar kunnen vragen maar daarover later meer.
Leo gaf aan dat we vanaf nu het Velo-rondje zouden oppakken, maar volgens mij hebben we alles behalve het Velo-rondje gereden. We deden er her en der gewoon een lusje bij gewoon omdat het zo lekker ging. Voor de verandering kon ik ook eens redelijk in het wiel blijven (Mijn geheim: de dag ervoor 100+ km rijden met weerstand in de vorm van een aanlopende schijfrem L). We reden gewoon lekker door het prachtige West-Brabantse en Vlaamse achterland onze kilometers. Wat opviel: Maickel raakt op dreef, afgelopen week gewoon lekker twee keer gefietst, de fietsvakantie is een fijne motivatie! Leo zijn knie vertoont weliswaar enige slijtage, maar het fietsen lukt na een weekje rust gelukkig weer!
Gelukkig werd de finale niet zo’n hel als vorige week, maar het viaduct bij de begraafplaats liet ik em toch even lopen. Daarna was Sjel ervandoor. OhOh toch niets aan de hand? Nee hoor Sjel wilde vandaag de 100+ gaan rijden. Wel knap hoor met zere ballen! We haalden hem nog even bij en konden nog net naar hem zwaaien voordat we met vieren de weg naar het welverdiende terras insloegen. Rond half twaalf bemachtigden we het laatste vrije tafeltje. 4 Kwaremontjes, door de serveerster verbasterd tot “Kwade mondjes” werden ons voorgeschoteld en daar hebben we eens lekker van genoten. Nog een rondje om het af te leren, wat zeer waarschijnlijk niet is gelukt. Maar dat weten we morgen!
Groetjes Lisette
